Plan był prosty: „przerzutka” pacjenta przez chodnik. Jakieś 25 metrów. Od obrotowych drzwi biurowca do Audi. Klasyka, rutyna, nuda. Klient – telefon przy uchu, pełen relaks, garnitur droższy niż moje pierwsze trzy auta. Ja jako „jedynka” skanuję sektor od 9 do 3. Moje oczy pracują jak radar, szukając czegoś, co nie pasuje do obrazka. I nagle trafiam. Godzina 10. Szara bluza, młody, jakieś 185 wzrostu. Gość popełnił błąd, który od razu zaświecił mi w głowie czerwoną lampkę. Nie gapił się na twarz VIP-a jak zwykły gapiś czy fan. On patrzył na jego ręce. W świecie ochrony to jasny sygnał: napastnik nie szuka kontaktu wzrokowego, on namierza cel. Jego prawa dłoń nienaturalnie głęboko w kieszeni kangurki. Odruchowo przycisnąłem prawą rękę do ciała, sprawdzając, czy klamka jest na swoim miejscu. Walther PPQ tam był, z wprowadzonym nabojem do komory czekał na oddanie strzału. „Będzie jatka” – przemknęło mi przez myśl.

- „Zawijamy się” - rzucam cicho, kładąc dłoń na plecach pacjenta. I tu zaczynają się schody. Przed kontraktem zawsze robimy „drille” z klientem – tłumaczymy komendy, pokazujemy, jak ma reagować. Ten egzemplarz się nie zgodził. „Brak czasu, po co to komu, przecież od tego mam was”. No to teraz mieliśmy „nas”. Zamiast przyspieszyć, facet zrobił coś dokładnie odwrotnego: zwolnił. Zaczął się rozglądać, szukać zagrożenia, jakby nagle stał się komandosem z Discovery. Zauważył typa w bluzie i zamiast przyśpieszyć, zaczął celebrować każdy krok. Chciał przedłużyć czas w „bezpiecznej” strefie, która właśnie stawała się linią ognia. Nosz k***a... pomyślałem. „Szara Bluza” rusza. Wyciąga rękę z kieszeni –  widzę coś czarnego i metalowego. Gaz? Nóż? Pistolet? Nie ma czasu na analizę. Wszedłem w jego linię. Moje ciało jako tarcza między „Szarą Bluzą” a VIP-em. Lewa ręka wolna, prawa gotowa do pchnięcia tego uparciucha do środka Audi.

– „ATAK, ATAK, ATAK,  LEWA!” – ryczę do radia.

Odruch z setek godzin szkoleń: lewa ręka w górę, jakbym chciał złapać się za lewe ucho. Zasada numer jeden: chroń swój komputer. Jeśli dostanę w głowę, nikt stąd nie wyjdzie. W tamtym ułamku sekundy wchodzi tryb, którego nauczyliśmy się na szkoleniach i treningach. Wszystko wokół zwalnia. To takie specyficzne slow motion – dźwięki miasta cichną, a ty widzisz świat w klatkach. Analizujesz, wyliczasz, przewidujesz. Moja pierwsza myśl - nie: „uderzyć go i nie wyciągać klamy bez potrzeby”. Moja myśl to kontekst. Żyjemy w świecie Big Brothera. Każda ulica miasta ma oko, każdy świadek ma smartfona. Gdybym wypalił „Szarej Bluzie” klasyczną lepę  albo zaczął okładać go pięściami, na nagraniu z monitoringu wyglądałbym jak agresor. Media by mnie zjadły, a prawnicy klienta mieli używkę. Moje dłonie nie zaciskają się w pięści. Nie chcę zostawiać śladów, nie chcę eskalować tam, gdzie wystarczy masa. Stosuję technikę, której uczą tylko w najlepszych szkołach: neutralizacja przez stabilną pozycję. Więc zamiast zadawać ciosy, używam fizyki. Wykorzystuję ramię i klatkę piersiową jak taran, ale taki, który wygląda na „odgradzanie”, a nie na atak.  Jednocześnie taranuję gościa klatką piersiową. Nie uderzam, po prostu wchodzę w niego całym ciężarem, niszcząc jego środek ciężkości. Padł. Ja w tym samym momencie niemal wrzucam klienta na tylną kanapę Audi. Pakuję się za nim, zero elegancji, czysta fizyka. Nogi jeszcze na zewnątrz, a kierowca już pali gumę. Słyszę tylko huk uderzenia w karoserię – to ten facet rzucił czymś w auto. Pędzimy. Serce wali 160 razy na minutę, ale twarz mam z lodu.

– „Wszystko w porządku? Jest pan ranny?” – pytam, skanując wzrokiem jego i siebie jednocześnie będąc na łączach z resztą paki. 

Klient? Blady jak ściana, trzęsą mu się ręce, telefon dawno na podłodze. Dopiero teraz dotarło do niego, że te „drille”, na które nie miał czasu, to jedyne, co dzieli go od OiOM-u. Później okazało się, że " Szara bluza " to „tylko” desperat z atrapą pistoletu, który miał jakieś zaległe sprawy do wyjaśnienia z ochranianym przez Agencję Vipem. Ale dla mnie nie ma „tylko” ...  Audi po robocie musiało trafić do blacharza 🙁 .